Hotel jest odpowiedzialny za rzeczy wniesione do hotelu przez gościa. Oznacza to, że przedmioty powierzone hotelarzowi lub osobie przez niego zatrudnionej, bądź przedmioty pozostawione w miejscu wskazanym przez hotelarza podlegają szczególnej odpowiedzialności hotelu.

RZECZ WNIESIONA to rzecz, która w czasie korzystania przez gościa hotelowego z usług znajduje się na terenie obiektu. Hotelarz może za nie odpowiadać jeśli została zawarta umowa przechowania. Wyłączenie lub ograniczenie odpowiedzialności za rzecz wniesioną nie ma skutku prawnego, a więc bezpodstawne są wszelkie szyldy, informatory, regulaminy zawierające np. „hotel nie ponosi odpowiedzialności za rzeczy wniesione…”. Roszczenie o naprawienie szkody powstaje z chwilą wyrządzenia i wygasa jeżeli gość hotelowy nie zawiadomił hotelarza niezwłocznie.

Hotel może uwolnić się od odpowiedzialności, jeśli okaże się, że szkoda wynikła: z właściwości rzeczy (przedmioty kruche, nietrwałe), z działania siły wyższej, której nie można było przewidzieć, zapobiec jej, powstrzymać (powódź), z winy klienta lub jego gościa.

Odpowiedzialność hotelu za utratę lub uszkodzenie rzeczy wniesionej jest ograniczona w stosunku do 1 gościa do wysokości 100-krotnej należności za dostarczoną usługę (cena pokoju za dobę), jednak odpowiedzialność za każdą rzecz nie może przekraczać 50-krotnej wysokości tej należności.

Przedterminowe rozwiązanie umowy hotelowej może nastąpić tylko w przypadku rażącego naruszenia przez klienta regulaminu.
Każda ze stron może przed terminem rozwiązać umowę hotelową. Próg ze strony gościa może być przekroczony w dwojaki sposób: wyraźny – klient schodzi do recepcji, oddaje klucze i informuje, że opuszcza hotel przed terminem, dorozumiany – oszustwo, klient wychodzi bez zapłaty, czasem wyniesie nawet wyposażenie, to skomplikowana sytuacja wymaga od recepcjonisty taktu, doświadczenia, często straty poniesione z tego tytułu są wliczone w ryzyko hotelu.

Dochodzenie od gościa hotelowego zapłaty (z tytułu świadczonych przez hotel usług lub wyrządzanych w hotelu szkód) jest konieczne. Ma miejsce, gdy: goście uchylają się od płacenia rachunku, kwestionują zasadność rachunku w całości lub w części, wyprowadzają się bez zgłoszenia. Zdarza się, iż po wyjeździe klienta brakuje elementów wyposażenia, zniszczono meble lub pościel. Istnieją dwie użyteczne instytucje prawne służące dochodzeniu roszczeń od gości hotelowych: sądowe postępowanie nakazowe oraz ustawowe prawo zastawu na rzeczach gościa.

Umowa hotelowa wygasa wraz z wygaśnięciem terminu zawarcia jej oraz z chwilą kiedy obie strony wywiążą się z tej umowy. Tzn. kiedy hotel dostarczy usługę zgodną z deklarowanym standardem oraz kiedy klient za nią zapłaci. Czas pobytu klienta w hotelu mierzony jest dobami hotelowymi, więc umowa wygasa wraz z godziną zakończenia doby hotelowej (12:00 – 10:00). W zakładach typu pensjonatowego czy wczasowego pobyt klientów liczony jest w turnusach i umowa wygasa wraz z dniem zakończenia turnusu. Doba hotelowa trwa 24 godziny i niczym nie uzasadnione jest jej skracanie.

Bywają sytuacje, że klient stawi się w hotelu przed godziną rozpoczęcia doby hotelowej i jeśli pokój klienta jest już przygotowany to hotel może go udostępnić klientowi bez dodatkowych kosztów. Podobnie jeśli klient chce pozostać w hotelu jeszcze jakiś czas po godzinie zakończenia doby hotelowej, jeśli nie mamy na ten pokój rezerwacji to jest to możliwe bez dodatkowych kosztów.

Pamiętajmy, że klienci powinni zgłosić ten fakt w recepcji. Jest to ukłon w stronę klienta – dowód szacunku, dbałość o klienta.

Formy zawierania umowy hotelowej to forma ustna – polega na zwieraniu umowy bezpośrednio w zakładzie hotelarskim, w recepcji i udostępnieniu klientowi pokoju, gość ma możliwość oceny obiektu (ewentualnie może od umowy niezwłocznie odstąpić). Druga forma to forma pisemna, która polega na tym, że gość dokonuje rezerwacji pisemnej – traktowanej jako oferta z jego strony, a do zawarcia umowy dochodzi z chwilą przyjęcia tej oferty (rezerwacji) przez hotel. Jest jeszcze faktyczne zachowanie stron – oznacza to, że chęć wynajęcia pokoju wyraża się w zachowaniu gościa, do zawarcia takiej umowy dochodzi w przypadkach szczególnych (F1, obcokrajowcy).

Umowa hotelowa może zostać zawarta na czas nieokreślony i czas określony. Czas nieokreślony oznacza z dnia na dzień, przy czym ani hotel, ani klient nie muszą tej umowy przedłużyć.

Czas określony oznacza, że klient może dysponować pokojem w terminie od… – do …, przy czym jeśli klient zrezygnuje wcześniej, hotel może obciążyć go kosztami za niewykorzystane dni – zazwyczaj jednak tego nie robi.

Umowa hotelowa to stosunki prawne stworzone między hotelarzem a gościem hotelowym. Umowa hotelowa jest umową nienazwaną, mieszaną, zwierającą w sobie elementy takich umów jak: umowa najmu, umowa zlecenia, umowa przechowania, umowa sprzedaży.

Do umowy hotelowej stosuje się przepisy kodeksu cywilnego art. 846 – 852. Zawieranie umowy hotelowej i jej treść oparte są na zasadzie swobody kształtowania umów. Umowa hotelowa jest umową odpłatną, chociaż forma zapłaty może być różna: gość hotelowy bezpośrednio, zakład pracy delegujący pracownika, biuro podróży, organizator konferencji, linie lotnicze itd.

Hotel jako instytucja świadcząca usługi publicznie i zawodowo nie może odmówić zawarcia umowy hotelowej bez żadnego ważnego powodu. W Polsce odmowa bez uzasadnienia traktowana jest jako wykroczenie. Odmowa zawarcia umowy hotelowej, np. ze względu na rasę, religię, wygląd itp. jest naruszeniem dóbr osobistych klienta i powoduje odpowiedzialność cywilno-prawną hotelu (tzn. finansową). Oczywistą sprawą jest odmowa wynajęcia pokoju w sytuacji, gdy brakuje wolnych miejsc w hotelu.

Wakacje to okres wolny od nauki szkolnej, czas urlopów i odpoczynku.

Terminy i długość wakacji są zróżnicowane w wielu krajach, a nawet w ich poszczególnych częściach. Istotnymi czynnikami mającymi wpływ na terminy wakacji miały święta religijne oraz rytm pracy rolników i związana z tym konieczność udziału wszystkich członków rodziny, w tym dzieci, w pracach polowych.

W Polsce wakacje to potoczna nazwa ferii letnich. Do roku szkolnego 2009/2010 obejmowały okres od następnego dnia po pierwszym piątku po 18 czerwca do ostatniego dnia sierpnia danego roku, czyli od końca roku szkolnego w szkole podstawowej, gimnazjum i liceum do ponownego jego rozpoczęcia. W roku szkolnym 2010/2011 rok szkolny zakończył się nie w ostatni piątek czerwca, tylko w przedostatnią środę czerwca, ponieważ w czwartek 23 czerwca wypadało Boże Ciało i następny dzień zgodnie z obowiązującymi przepisami powinien być wolny, a z kolei następny piątek wypadał 1 lipca. Obecnie rozpoczynają się w następny dzień po ostatnim piątku czerwca i trwają do końca sierpnia. Zmiana została wprowadzona w związku ze zwiększeniem ilości dni wolnych w czasie roku szkolnego.

Rynek turystyczny to wszelakie relacje związane z ekonomicznym aspektem uprawiania turystyki.

Ruch turystyczny to nic innego tylko zbiór zarówno potencjalnych jak i już aktualnych nabywców produktu turystycznego. Sprzedawcy jak i nabywcy określają co mają zamiar kupić lub sprzedać i na jakich warunkach ma zostać zrealizowana transakcja.

Ogólna definicja rynku turystycznego mówi, że są to stosunki wymienne, czyli towarowo-pieniężne, które zachodzą pomiędzy osobami czy instytucjami, które sprzedają dobra i usługi turystom reprezentującymi podaż a osobami czy instytucjami, które je nabywają i które stanowią przedmiot potrzeb turystycznych przedstawiających popyt turystyczny.

Elementy rynku turystycznego podmioty popytu i podaży, przedmioty – wszelkie dobra i usługi, które podlegają wymianie oraz wzajemne relacje, jakie istnieją pomiędzy podmiotami rynku turystycznego.

Fundament bacówki stanowią zazwyczaj duże kamienie na czterech rogach budynku, tzw. pecki. Czasami tylko wykonywano pełną podmurówkę z kamieni, jako zaprawy używając gliny rozmieszanej z wodą. Ściany miały konstrukcję wieńcowo-węgłową, w której ciężar budynku przenosił się na pecki. Zbudowane były z drewna łączonego na zrąb, rzadko kiedy o ścianach przyciosanych na płasko. Bacówka nakryta była dwu lub czterospadowym dachem. Pokrycie dachu stanowiły dranice, które uzyskiwano z drewnianego klocka dartego przy użyciu siekiery i klinów. Czasami dach pokrywano gontem, później najczęściej deskami, a w nowszych czasach również dachówką, blachą lub eternitem. Ściany szałasu uszczelniane były gaceniem polegającym na zatykaniu szczelin w miejscu przylegania do siebie dwóch belek nośnych za pomocą powróseł kręconych z wysuszonego siana. Czasami ściany szałasu ocieplane i uszczelniane były poziomymi deskami.
Bacówka podzielona była na dwie części: roboczą i mieszkalną. W tej pierwszej najważniejsze miejsce zajmowała watra, czyli ognisko, które przez cały czas wypasu nie miało prawa zgasnąć (za jej ogień odpowiedzialny był sam baca). Obok watry o ścianę opierał się duży płaski kamień waternik. Ponad watrą przymocowany był drąg drewniany zwany jadwigą, na którym wieszano żeliwny kocioł służący do warzenia sera. Do wyposażenia bacówki należała też prycza bacy czyli wyrek, półki na ser, czasami stolik.

Bacówka, szałas lub koleba to zazwyczaj drewniany budynek pasterski stawiany na halach pasterskich, w którym przez kilka miesięcy w roku, na czas wypasu, przebywa baca wraz z juhasami. Bacówka to nie tylko schronienie przed złą pogodą ale również miejsce, które służy pasterzom do przerabiania mleka owczego na ser (bundz), serwatkę (żętycę) czy też wędzone oscypki

Nie wszystkie budynki pasterskie nazywa się szałasami czyli bacówkami. W Tatrach i na Podtatrzu nazwą tą obejmowano tylko te, w których mieszkali pasterze owiec. Te budynki, które przeznaczone były do celów gospodarczych (np. do gromadzenia siana) nie nazywano bacówkami, lecz szopami. Pasterze krów i owiec mieszkali w szopach lub wolarniach.

Szałasy budowano w różnym układzie: pojedynczo, tzw. zabudowa jednoszałasowa (np. na polanie Adamówka), w małych grupach, tzw. zabudowa kupowa (np. na polanie Jaworzynka), w dużych skupieniach, tzw. zabudowa przysiółkowa, np. na Polanie Chochołowskiej, w rzędach, tzw. zabudowa rzędowa, np. na polanie Centyrz

Małopolski Szlak Geoturystyczny to zainicjowany w województwie małopolskim w 2006 roku projekt mający na celu oznakowanie tablicami informacyjnymi chronionych prawnie obiektów przyrody takich, jak rezerwaty przyrody, pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, ale także obiektów jeszcze nie objętych ochroną, ale ciekawych pod względem geologicznym np. kamieniołomy, przełomy rzeki, nieczynne kopalnie, skałki, torfowiska, jaskinie. Celem projektu jest promowanie turystyki w regionie, stworzenie dydaktycznego materiału dla szkół, poszerzanie wiedzy geologicznej wśród turystów.

Na każdej tablicy jest numer przystanku i jego nazwa, opis geologiczny obiektu, zwykle także schematy ilustrujące przekroje i zdjęcia. Tablice wykonane są estetycznie i solidnie. Wykonanych jest już kilkadziesiąt tablic (stan na kwiecień 2007 r.) Tablice te stoją m.in. w takich miejscach, jak: Biała Woda, Brama Bolechowicka, Kamień Grzyb, Kamienie Brodzińskiego, Dolina Mnikowska, Panieńskie Skały, Sokolica (w Dolinie Będkowskiej), Skamieniałe Miasto. Znajdują się również w parkach narodowych; w Tatrzańskim, Pienińskim, Gorczańskim i Babiogórskim.